Realm of Nothingness

หลังจากนั้นแอกเซลก็โดนจับตัวและโดนเรียกร้องให้จ่ายเงินค่าเสียหาย ทว่าเขาไม่มีปัญญาจะจ่ายเงินจำนวนมากขนาดนั้น เขาจึงต้องมาทำงานที่นี่เพื่อหาเงินชดใช้ค่าเสียหายที่ได้ก่อไว้ แล้วทำไมร็อคซัสถึงจะต้องมาทำงานที่นี่ด้วยน่ะเหรอ? ......ในทีแรกรอคซัสก็สมน้ำหน้าแอกเซลอยู่หรอก อยากก่อเรื่องดีนัก แต่สุดท้าย...ก็โดนรวบหัวรวบหางให้มาช่วยจนได้น่ะ เห็นมันเอาแต่ครางหงิงๆ ขอร้องให้ช่วยอยู่หน้าประตูห้องนอนทุกวันจนรำคาญ ช่วยก็ช่วยวะ!

"อ๊ะ หิวแล้วใช่ม้า เพิ่งทำงานเสร็จมาเหนื่อยๆนี่ งั้นไปกินกันเหอะ ชั้นก็หิวแล้วเหมือนกัน" ดูเหมือนแอกเซลจะไม่ค่อยสนใจคำพูดของร็อคซัสเมื่อครู่เท่าใดนัก เขาคว้าข้อมือบาง ลากไปยังสวนอาหารทันทีโดยไม่ฟังคำประท้วงใดๆของร่างเล็กทั้งนั้น

++++++++++++++++++++++

"รอคซาสสสสสสสส เล่นไอ้นี่กัน~!"

"ไม่เอา"

"งั้นไอ้นู่นอ่ะ"

"ไม่เล่น"

"ไอ้นั่นอ่ะ"

"ไม่โว้ยยยย!!!"

"บ๊ะ!! ชวนอะไรก็ไม่เล่นซักอย่าง งั้นจะเล่นอะไรล่ะ เอ้าไหนลองบอกมาซิ" แอกเซลทำหน้าบูดเป็นตูดเม่นพลางเอามือกอดอกหันไปมองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาขุ่นมัวเล็กน้อย

"ไม่เล่นอะไรทั้งนั้น ชั้นเหนื่อย จะไปหาที่งีบแล้ว!!" พูดจบ ร็อกซัสก็เดินดุ่มๆออกไปทันที จนแอกเซลรีบตามไปตะครุบตัวแทบไม่ทัน

"เดี๋ยวสิ ไปเล่นกันเหอะน้า~ พรีสสสสสส เล่นคนเดียวมันเหงาอ่ะ" ไม่พูดเปล่า ยังส่งสายตาอ้อนวอนปิ๊งๆๆๆๆใส่ร็อกซัสอีกต่างหาก หางก็กระดิก ดิ๊กๆๆๆๆเหมือนเจ้าหมาน่าเอ็นดู

"..............อ่ะ ดูก่อน.....นายอยากเล่นอะไรล่ะ?" ใจอ่อนให้นิดนึงละ ก็หมอนี่มันเหมือนหมาขี้อ้อนจริงๆให้ตาย

"ม้าหมุน!!!!" แอกเซลตอบเสียงดังฟังชัดไม่ต้องใช้เวลาคิดให้เปลืองเวลาเลยสักนิด

"ไม่" ทางนี้ก็ตอบชัดถ้อยชัดคำไม่เสียเวลาคิดมากเหมือนกัน

"อ้าววว ทำไมอ่ะ" ร่างสูงทำหน้าใสซื่อ(?)ถาม เห็นแล้วมันชวนให้อยากเอาบาทายันกบาลซะจริง

"ก็ดูตัวเองซะก่อนสิวะ โตเป็นควายขนาดนี้ หมาก็เลียตูดไม่ถึงแล้วยังจะเล่นม้าหมุนอีกเร๊อะ!!"

เจอร็อกซัสสวนกลับมาเช่นนี้ทำเอาคู่สนทนามีสีหน้าผิดหวังสุดๆ

"ก็ชั้นอยากเล่นนี่!!! อยากเล่น~!! อยากเล๊นนนนนน!!!!!" แอกเซลแหกปากเสียงดังลั่นจนผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาละแวกนั้นหันมามองเขาทั้งสองคนเป็นตาเดียว ร็อกซัสรีบเอามือปิดปากอีกฝ่ายระงับเสียงร้องของเพื่อนรักที่ทำให้เขาอยากจะมุดหน้าลงดินให้มันรู้แล้วรู้แรด ก่อนจะลากเจ้าตัวปัญหาไปหลบมุมอยู่ในซอกหลืบที่คิดว่าไม่น่ามีคนสนใจ

"ไอ้บ้า!! จะร้องเสียงดังทำไม ไม่อายคนอื่นเขาบ้างเรอะ?!" ร่างบางตวาดใส่เป็นเสียงกระซิบ

"ก็นายไม่ให้ชั้นเล่นนี่!"

"ฮึ่ยยยย งั้นตัดปัญหาด้วยการไปเล่นไอ้นั่นกัน!"

"ห๊า!!! 『ไอ้นั่น』!!! ????? .....อุเหม่....ลามกเหมือนกันนะนายนี่ จู่ๆก็มาเชิญชวนกันอย่างงี้เลยเหรอ" แอกเซลยื่นหน้าหื่นกามเข้าไปใกล้ร่างบาง ร็อคซัสรีบดันหน้าหื่นๆออกไปโดยอัตโนมัติ

"เฮ้ย ไม่ใช่! ฉันหมายถึง นั่นน่ะ ดูมือชั้นเด่ะ" ร็อคซัสถลึงตาใส่คู่สนทนา พร้อมกับชี้มือไปยังปราสาทเก่าๆที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม แอกเซลที่มองตามมือไปก็ถึงบางอ้อ

"อ๋อ บ้านผีสิง ป่ะ! งั้นไปกันเลย" พูดจบก็คว้าข้อมือร่างบาง ดึงไปยังปราสาทผีสิงทันที

+++++++++++++++++++++++++

"ในนี้มืดจัง" แอกเซลบ่นท่ามกลางความมืด พลางเอื้อมมือไปคว้ามือของร็อคซัสไว้ แต่กลับโดนอีกฝ่ายสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

"จะจับทำไมเล่า ก็เดินไปเองสิ"

"ก็มันมืดอ่ะ เดี๋ยวเกิดสะดุดล้งสะดุดล้มเข้าจะทำไง"

"ชั้นไม่ซุ่มซ่ามขนาดนั้นหรอกน่า"

"นี่ ถ้านายตกใจกลัวจะหันมากระโดดกอดฉันก็ได้นะ อ้อมอกของฉันยินดีต้อนรับให้นายซุกได้เสมอ everyday everytime every moment" ร่างสูงหยอด แต่กลับทำเอาอีกฝ่ายหน้าเบ้

"บ้า!!" ถ้าจะกลัวก็น่าจะกลัวผีบ้า ผีทะเล ที่อยู่ข้างๆนี่มากกว่าละม้าง =_=

ตึงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!!!!

จู่ๆโลงศพทางซ้ายมือของรอคซัสก็สั่นเสียงดัง ฝาโลงกระเด้งเปิดออกพร้อมกับมีอะไรบางอย่างกระเด้งออกมาด้วย มันเป็นผีผิวขาวซีด ผมสีดำยาวตกระใบหน้าขาว สวมชุดและผ้าโพกหัวสีแดงขาดๆวิ่นๆ(คุ้นมะ?) การจู่โจมโดยกะทันหันในระยะใกล้ส่งผลให้เด็กหนุ่มเขยิบกายเข้าไปเบียดชิดแอกเซลโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วเรื่องอะไรคนอย่างแอกเซลจะปล่อยให้โอกาสดีๆหลุดมือไปง่ายๆ เขารีบตวัดมือขึ้นโอบรอบไหล่บางของรอคซัสทันที พร้อมกันดันกายให้ร่างของทั้งสองเบียดชิดมากยิ่งขึ้นไปอีก

"โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!"

มีความสุขอยู่ได้ไม่นาน ร่างสูงก็ร้องเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวด เพราะน้องหนูรอคซัสเธอหยิกมือที่โอบไหล่ไว้อย่างแรง บิดซ้ายบิดขวาจนห้อเลือดกลายเป็นสีแดงสีเขียวสีม่วงหลากสีสันสวยงาม(?)จนแอกเซลต้องรีบปล่อยมือซนออกทันที แต่ร่างบางก็ยังไม่หายเคือง กระทืบซ้ำที่เท้าของแอกเซลไปอีกเต็มๆแล้วขยี้ๆๆเอาให้สะใจไปเลย หมั่นไส้นัก! ไอ้คนฉวยโอกาส!

"อูยย......ไม่เห็นจะต้องทำกันรุนแรงขนาดนี้เลยนี่นา" แอกเซลบ่นกระปอดกระแปด

"สม" ร่างบางเดินหนีแอกเซลไปทางอื่น แอกเซลรีบคว้าต้นแขนของร็อคซัสแน่น

"อย่าหนีไปไหนสิ เดี๋ยวก็หลงกันหรอก" แอกเซลเตือน

"ไม่หลงหรอกน่า" รอคซัสแกะมือแอกเซลออก จังหวะเดียวกันกับที่มีโครงกระดูกห้อยหัวลงมาตรงหน้าเขาพอดี นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกรำคาญมากยิ่งขึ้นไปอีก "ว๊ะ!! ไอ้ผีบ้าผีบอพวกนี้มันอะไรกันนักกันหนา ของแบบนี้เอาไปหลอกเด็กอนุบาลเหอะไป๊! ฮี่ยยย น่ารำคาญๆๆๆๆ!!!"

พวกบรรดาผีที่มาทำงานพาร์ตไทม์เจอคำพูดด่าทอของร็อคซัสเข้าไปถึงกับหน้าหงอ โดนว่าเข้าไปแบบนี้ทำให้เสียselfอย่างแรง ดังนั้นตลอดทางเดินภายในปราสาทที่คนทั้งคู่เดินไปจึงไม่มีผีตัวไหนโผล่หัวออกมาหลอกหลอนอีกเลย

"โด่ นายก็ไม่น่าไปพูดอย่างงั้นเล้ย ดูซิเนี่ย ผีเผอหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ แล้วแบบนี้มันจะไปสนุกได้ไงกันเล่า" ร่างสูงบ่นไปก็ชะเง้อมองหาผียกใหญ่ แต่ก็ไร้วี่แวว ไม่มีตัวไหนกล้าโผล่ออกมาซักตัวเพราะเห็นรอคซัสเดินมากับแอกเซลด้วย แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามมองหาผีสุดฤทธิ์ เข้าบ้านผีสิงแต่ไม่เจอผีเลยแบบนี้ก็น่าเบื่อแย่น่ะสิ!

"ยู้ววฮู~ คุณผี~ หายไปไหนกันหมดคร้าบบบ?? ออกมาหลอกกันหน่อยเร้ววว ฮัลโหลๆๆๆ??? หายไปไหนกันหมดวะแม่ง!! ไอ้เวร!!! กูชักรำคาญแล้วนะเว้ย เตือนกันดีๆไม่ชอบ ต้องให้มีน้ำโห ออกมาหลอกกันหน่อยเซ่!!!!!!"

แอกเซลเริ่มหมดความอดทนเข้าสู่โหมดโหด ตวาดออกไปเต็มเสียง กระทืบโลงศพมัมมี่ล้มตึงโครมใหญ่ .............แล้วอย่างงี้ผีที่ไหนมันจะกล้าโผล่หัวออกมากันล่ะเพ่? =_=a

"อะไรวะ เซ็งฉิบ แม่ง ผี <-ตื้ดดด->อะไรวะ ปอดแหกเป็นบ้า" เขาบ่นด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็นป้าย exit สีเขียวเรืองแสงอยู่ห่างไปอีกไม่กี่เมตร

แต่ทว่า........!!!!!!!!

ในตอนนั้นเอง จู่ๆเขาก็รู้สึกได้ถึงมือเย็นเฉียบคว้าหมับเข้าให้ที่ข้อเท้าของเขา เจอแบบนี้กะทันหันก็ทำเอาร่างสูงตกใจสะดุ้งโหยงหันไปกอดคนข้างๆได้เหมือนกัน .......แต่..........หือ!!!??? น่าแปลก.....ทำไมรอคซัสถึงไม่ปัดไม่ป้องหรือขัดขืนอ้อมกอดของเขาอย่างเคยนะ ถ้าเป็นปกติคงโดนฟันหัวแบะไปแล้ว... หรือในที่สุดรอคซัสก็ยอมใจอ่อน ระทวยเพราะอ้อมกอดของเขาเข้าจนได้?? หุๆๆๆๆ ดีเลย อย่างงี้ต้องยิ่งกอดไปนานๆให้หนำใจจนไปถึงทางออกเลยดีกว่า ถึงจะไม่มันส์ที่ผีไม่ยอมออกมาหลอก แต่ก็คุ้มล่ะวะที่ได้กอดร็อคซัส!!!

เมื่อทั้งคู่ออกมาพ้นนอกประตูทางออกแล้ว แต่แอกเซลก็ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางซะที เขาหลับตาพริ้มซุกหน้าลงกับไหล่บาง เก็บเกี่ยวโอกาสที่ไม่เคยมีอย่างนี้ไว้ให้นานที่สุด

"สนุกมั้ยจ๊ะ ดาร์ลิ่ง" (แหวะ) แอกเซลเอ่ยถามคนในอ้อมกอด

"อะ......เอ่อ.......สนุกค่ะ"

แอกเซลลืมตาโพลง!!!!! เฮ้ย!! ทำไมร็อคซัสเสียงสาวอย่างนี้วะ แถมยังใช้คำพูดผู้หญิงอีกด้วย!? เขารีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่เขากำลังกอดอยู่ โอ้แม่เจ้าจอร์จ คนที่เขากอดอยู่หาใช่ร็อกซัสสุดเลิฟของเขาไม่ หากแต่เป็นสาวน้อยนางหนี่งที่กำลังยืนหน้าแดงด้วยความเขินอายยยย

"ทำอะไรอยู่น่ะ แอกเซล?"

เสียงคุ้นหูดังทะลุเข้าสู่โสตประสาทการรับฟังของร่างสูง พอหันไปมองก็เห็นรอคซัสที่กำลังเดินออกมาจากทางออกพอดี เขารีบปล่อยมือออกจากหญิงสาวโดยอัตโนมัติ

"มะ..........ไม่ใช่อย่างที่นายเข้าใจนะ ร็อคซัส...คือว่า.........มันบังเอิญ.......แบบว่า.......ผู้หญิงคนนี้เค้า....." ด้วยความตกใจ ส่งผลให้ร่างสูงเรียบเรียงคำพูดให้หัวสมองไม่ถูก จึงพูดออกมาแบบจับใจความไม่ค่อยได้

"หือ? ใครเหรอ? แฟนนาย??" ไม่รู้ว่าร็อคซัสตีความเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง แต่แบบนี้ไม่ดีสำหรับแอกเซลแน่ๆ

"ไม่...ไม่ใช่นะ! เฮ้ย เอ่อ....ข...ขอโทษครับ ผมเข้าใจผิดเอง ขอโทษจริงๆคร้าบบบ" แอกเซลหันไปขอโทษขอโพยผู้หญิงคนนั้นยกใหญ่ หลังจากนั้นก็ใช้เวลาไม่นานในการแก้ไขความเข้าใจผิดกันเรียบร้อย ตัวประกอบผู้หญิงคนเดียวในฟิกนี้ก็เดินจากไป

"ไม่ใช่คนรู้จักแล้วยังไปกอดเค้าอีก เชื่อเลย....นายนี่มันหูดำจริงๆ" ร็อคซัสกอดอกทำหน้าเอือมๆ

"บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า ปัดโธ่ ~!" แอกเซลเกาหัวเม่นๆแกรกๆๆ หนังศีรษะแทบถลอก

ร็อคซัสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตวัดหางตาเหลือบมองอีกฝ่ายเหมือนไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก แอกเซลเห็นดังนั้นก็รู้สึกใจแป้ว บ๊ะ ไอ้หมอนี่....เห็นเราเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย ไม่คิดจะเชื่อกันเลยรึไง?

ไโธ่เอ๊ยยยยยยยยยยย ต้องให้ชั้นบอกเรอะไงว่าที่ฉันหันไปกอดผู้หญิงคนนี้เพราะนึกว่าหล่อนเป็นนายน่ะ ห๊า!!!???" แอกเซลโพล่งความรู้สึกในใจจริงๆออกมาแบบไม่ยั้งคิด พูดจบเสร็จแล้วถึงจะเพิ่งรู้ตัวว่าดันเผลอพูดอะไรออกไป รีบยกมือขึ้นปิดปากฉับ กลอกตาไปมาเลิกลั่ก ....ตายล่ะหว่า...ปากพาซวยอีก....เวร....กุต้องโดนร็อกซัสมะเหงกแน่ๆเลยว่ะ

.........แต่ผิดคาด....

ร็อคซัสยังคงยืนนิ่งงันอยู่อย่างนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนกายเลยสักนิด เขาเงยหน้าขึ้นสบตาร่างสูงอยู่นานสองนาน เหมือนเค้นจะหาคำตอบอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในดวงตาสีมรกตคู่นั้น .........และแล้วความเงียบสงัดก็เข้าจู่โจมคนทั้งคู่ ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่ที่คนทั้งสองประสานสายตาจ้องมองกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาจากคนทั้งสองฝ่าย นอกจากความเงียบกริบที่เข้าครอบคลุมไปทั่วทุกอณู.......

ในที่สุดร็อคซัสก็เป็นฝ่ายแพ้ในเกมเล่นจ้องตาครั้งนี้ เขาหลุบสายตาลงหนีสายตาของอีกฝ่ายที่ทำให้เขารู้สึกแปลกๆด้วยเหตุใดก็ไม่ทราบ ก่อนจะเป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบงันขึ้นก่อนเอง

"จะไปไหนต่อกันดีล่ะ?"

ร็อกซัสเสหน้าหันไปมองทางอื่น ไม่ยอมสบตาคนที่ตนสนทนาด้วยตรงๆ จึงไม่ทันได้เห็นแววตาสีเขียวมรกตของอีกฝ่ายไหวระริกเพียงชั่วเสี้ยววินาที

......จะรู้บ้างไหมว่าไม่ใช่แค่ร่างบางคนเดียวที่รู้สึกแปลกๆเวลาถูกอีกฝ่ายจ้องมอง......

......จะรู้บ้างไหมว่าเพียงแค่สบดวงตาสีฟ้าใสของคนตรงหน้าก็ทำเอาใจเต้นแรงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวซะแล้ว......

มือใหญ่เอื้อมไปกอบกุมข้อมือบางของอีกฝ่ายไว้หลวมๆเป็นการลองเชิง พอเห็นว่าร่างบางนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะสะบัดออกแต่อย่างใดก็กระชับมือให้แน่นขึ้นอีกนิด

"ไปทางนู้นกันดีกว่า ฉันเห็นมีสัตว์อยู่ตรงนั้นเต็มไปหมดเลย" แอกเซลพูด ก่อนจะเดินนำพาร็อคซัสไปยังฟาร์มสัตว์ขนาดย่อมในสวนสนุกแห่งนี้

"สัตว์? จะไปดูทำไม ไม่เห็นจะน่าสนุกเลย" ร็อคซัสถอนหายใจเซ็งๆ อย่างน้อยก็เห็นอยู่ตัวนึงทุกวันอยู่แล้ว........ก็ไอ้ตัวที่เดินจูงมือเขาอยู่นี่ไง....

"อ๊ะ ดูนั่นสิๆ ตัวนั้นเหมือนนายเลยอ่ะ" แอกเซลยิ้มร่า ชี้เข้าไปในคอกสัตว์คอกหนึ่ง

หา????????? ตูเนี่ยนะ เหมือนสัตว์?? ร็อคซัสก็เป็นงงสิคะ รีบหันควับไปมองสัตว์ที่แอกเซลชี้ให้ดูทันที

และไอ้สัตว์ตัวที่ว่าก็คือ.......

...............................ไก่......................................

"กุ๊กๆๆๆๆๆ มามะ ชั้นอุตส่าห์หยิบข้าวเปลือกมาเผื่อนายด้วยนะ มากินสิ กินเร้ว" ซ้ำอีตาแอกเซลยังแกล้วยั่วอารมณ์ร่างบางด้วยการลูบๆหัวร็อคซัสอย่างเอ็นดูแล้วยื่นข้าวเปลือกที่อยู่ในมือให้คนตรงหน้า

-------------------ปื้ดดดดด----------------

เสียงเส้นสติในหัวร็อคซัสขาดผึง อยากจะเอาคีย์เบลดเฉาะหัวเม่นๆของมันจริงๆ!!!

มาหาว่าตูเป็นไก่เร๊อะ!!!!!!!! =[]=

ไม่เจียม body!! เอ๊ะ ไม่มี body ให้เจียมอยู่แล้วนี่ เพราะมันเป็น nobody!!! เคี๊ยะๆๆๆๆๆๆ (ไว้อาลัยให้กับมุกนังเรด 1นาที................อาเมน! =_=)

"หนอยยยย.....ถ้าชั้นเป็นไก่ งั้นนายก็เป็นไอ้นู่นน่ะจิ!!!!!"

แอกเซลมองตามทิศที่มือร็อกซัสชี้ไปก็เห็น........................................

...........................................เม่น..............................................

"อ๊ากกกกกกกกกก ชั้นไม่ใช่เม่นนะ ไม่เห็นจะเหมือนซักกะติ๊ด!! ไอ้ไก่มั่วซั่วเลอะเทอะแล้ว!! >[]<" ร่างสูงไม่ยอมแพ้ โวยกลับไปเสียงดังลั่นตามเคย

"เฮอะ! ไอ้เม่นไม่เจียม! ไอ้เม่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!!!"

"ไอ้ไก่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!!!"

ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันอยู่นาน ยิ่งเถียงกันนานเท่าไหร่ ระดับความดังของเสียงก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆๆๆ กลายเป็นจุดสนใจของผู้ที่เดินผ่านไปมาอยู่บริเวณนั้นไป

"พอ!!!!!!!!!" ร็อคซัสตะโกนห้ามอย่างเหลืออด ไม่รู้ว่าจะเถียงกันไปทำไมให้มันได้อะไรขึ้นมา กะอีแค่เรื่องสัตว์ๆเนี่ยนะ =_=!! เถียงกันเป็นวรรคเป็นเวรหน้าดำหน้าแดงหน้าเขียว ขนาดแค่เถียงกันเฉยๆยังทำให้เหนื่อยได้ขนานนี้เลยนะเนี่ย!! เปลืองพลังงานโดยใช่เหตุจริงๆ

ทั้งสองหยุดเถียงกัน กลายมาเป็นยืนหอบหายใจแฮ่กๆด้วยความเหนื่อยแทน

"เห็นมะ เถียงกันมากเลยหิวน้ำเลย" แอกเซลทำหน้ามู่ตู้

"ก็ใครมากวนประสาทก่อนกันละวะ!!??"  --*--

ด่าจบ ร่างบางก็คว้าชายเสื้อของแอกเซลลากเจ้าตัวดีไปที่ซุ้มขายเครื่องดื่มที่อยู่ใกล้ๆกันนี้เอง

"เอ้า! ซื้อให้ชั้นด้วย ก็ความผิดนายอ่ะ!" ร็อคซัสสั่ง ประกาศิตของเมีย......เอ๊ย! ของเพื่อนรักคนนี้ เขาจะไปขัดขืนได้ยังไง คุณเม่นเลยต้องยอปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี

*********************************

เสียงกรี๊ดกร๊าดหวีดร้องโหยหวนเห่าหอน(?)จากบรรดาผู้เล่นรถไฟเหาะตีลังกาดังระงมไปทั่วอาณาบริเวณนั้น แอกเซลกับร็อคซัส สองเพื่อนซี้ที่เดินดูดน้ำอัดลมกันมาคนละแก้ว แต่ร็อคซัสอาจมีพวงถือไอศกรีมsea salt แถมมาด้วยแท่งหนึ่ง เพราะ(บังคับ)แอกเซลซื้อให้ ทั้งคู่เดินไป ดูดน้ำไป เงยหน้าขึ้นมองตามรถไฟเหาะตีลังกาที่วิ่งโฉบไปเฉี่ยวมาให้หวาดเสียงเล่น

"บอกไว้ก่อนนะ ชั้นไม่เล่นไอ้นั่นเด็ดๆ" ร็อคซัสเอ่ยดักคอร่างสูงข้างๆ "ถ้าอยากเล่นก็เล่นไปคนเดียวเลยไป๊"

"มะอาวอ่ะ ถ้านายไม่อยากเล่น ฉันก็ไม่เล่น" แอกเซลส่ายหน้าพรืด "อยากได้อะไรอีกมั้ย ร็อคซัส?" แอกเซลถามขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินผ่านซุ้มเกมต่างๆ

"อยากได้อะไร?" ร่างบางทวนคำถามเพราะยังรู้สึกงงๆกับคำพูดของอีกฝ่ายอยู่

"ก็พวกตุ๊กตา อะไรอย่างเงี้ย"

"ตลก! ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงนะ" เด็กหนุ่มทำหน้ามุ่ย ไม่สบอารมณ์รุนแรง

"เอาหน่อยสิ เดี๋ยวชั้นเล่นให้ นายไม่ต้องเสีย ไม่ต้องเหนื่อยอะไรทั้งนั้น"

"ชั้นไม่ได้อยากได้ตุ๊กตาซะหน่อย"

"เอาน่า ซักตัวเหอะนะ นะ? นะ? นะ?? น้า?????"

"...........ตามใจ...." ร็อคซัสถอนหายใจเฮือกใหญ่............ให้ตาย........เจอมันอ้อนทีไรเป็นอย่างงี้ทุกที....

"อยากได้ตัวไหน?" แอกเซลหันมายิ้มถาม แต่ร่างบางไม่ตอบ ดวงตากลมโตสีฟ้าใสจ้องเป๋งไปยังจุดๆหนึ่งนิ่ง แอกเซลที่หันหน้าไปมองตามจุดสนใจของร่างบางนั้นก็พบกับตุ๊กตามิกกี้เมาส์ตัวใหญ่นั่งแหมะอยู่บนชั้นวางตุ๊กตา

"หือม์....อยากได้มิกกี้เหรอ? ได้ เดี๋ยวจัดให้" แอกเซลหันมาฉีกยิ้มมั่นใจเต็มร้อยใส่คนข้างๆ จนร็อคซัสทำหน้าแหยเพราะความหมั่นไส้

ร่างสูงคว้าลูกดอกมาตั้งท่าปาอย่างเท่ ถ้าอยากจะได้ตุ๊กตามิกกี้ที่เป็นรางวัลใหญ่สุดก็ต้องปาให้ตรงเป้าตรงกลางเท่านั้น! เมื่อเล็งทาร์เก็ตเรียบร้อยก็.................ปา!!!!!!

ฉึกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!

ดอกแรก..............................

.......................ไม่เข้าแผ่นเป้าด้วยซ้ำ...............กลับเฉออกไปปักผนังเต๊นท์แทน...(อันตรายจริง =3=)

ฮึ่มมมมมมมม!! ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสอีก 4 ดอก!

หลังจากนั้นเขาก็พยายามปาอีก 4 ดอกที่เหลือให้เข้าเป้าตรงกลางให้ได้ แต่อนิจจา.........แอกเซลที่น่าสงสาร......ไม่มีดอกไหนเข้าเป้าตรงกลางได้เลยซักดอก.......บ๊ะ! ก็ว่าเล็งตรงเป้าแล้วนะ ทำไมมันไม่เข้าเปาซะทีฟระ?? เฮอะ ไม่เป็นไรๆ ควักเงินซื้ออีกรอบก็ได้วะ ยังไงวันนี้ก็ต้องเอาไอ้มิกกี้นั่นมาให้ได้!

..................................................................................

เวลาผ่านไปหลายนาที ..........ร็อคซัสกอดอกมองแอกเซลที่ตั้งอกตั้งใจปาอย่างเอือมๆ.....เฮ้อ....เล่นมา 5 รอบละ ไม่เห็นเข้าเป้าซักกะรอบ (รอบละ 5 ดอก 5x5=25 สรุปคือปาได้ 25 ครั้ง แต่ไม่เข้าซักครั้ง...) ในขณะที่แอกเซลกำลังจะปาดอกที่ 26 อยู่นั้น ร็อกซัสที่ทนดูอยู่นานก็เริ่มทนไม่ไหว เห็นแล้วมันหงุดหงิดแทน เขาจึงเดินดุ่มๆเข้าไปแย่งลูกดอกออกมาจากมือของแอกเซลแล้วปาออกไปแบบไม่ใส่ใจนัก

แต่.....................!!!!!!!!!!!

โอ้แม่เจ้าช่วยกล้วยน้ำว้าตานีปลายหวีเหี่ยวหิ้วหวีไปหิ้วหวีมาตาเถรยายชีหมีหน้าเป็ดเสร็จแล้วชิ่งวิ่งแล้วหนีขี่โชโคโบะ !!!! (ทั้งหมดนี้คือคำอุทาน)

Axel Shock!!!! อ้าปากค้าง =[]=

ความพยายามที่ไร้ผลของเขามาตลอด 25 ครั้งถ้วน ทว่ามันกลับเป็นผลเมื่อเป็นความพยายาม(?)เพียงครั้งเดียวของร็อคซัส ทีเดียว เข้าเป้าตรงกลางเผง!!! ร็อคซัสรับของรางวัลใหญ่ซึ่งเป็นตุ๊กตามิกกี้เมาส์ไซส์บิ๊กบึ้มมาจากพี่ที่ดูแลร้านด้วยใบหน้านิ่งเฉยราวกับไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไรเลย

"เอ้า!" จู่ๆ เขาก็โยนตุ๊กตามิกกี้ที่เพิ่งได้มาให้แอกเซลถือซะงั้น

แอกเซลก็รับไว้อย่างอึ้งๆ...............................ตกลงใครเล่นให้ใครกันแน่วะเนี่ย!?!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เครื่องเล่นชิ้นต่อไปที่แอกเซลพาร็อคซัสขึ้นไปเล่นนั้นเป็นเครื่องเล่นขนาดใหญ่ที่ผู้เล่นจะต้องขึ้นไปนั่งเรียงเป็นแถวหน้ากระดานประมาณ10คน จากนั้นเครื่องเล่นก็จะหมุนเหวี่ยงตัวเองไปทางซ้ายที ขวาที เร็วบ้าง ช้าบ้างให้คนเล่นเวียนหัวเล่น แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่เราควรจะสนใจก็คือ ทำไมร็อคซัสถึงยอมเล่นเจ้าเครื่องเล่นชนิดนี้ได้ทั้งๆที่ปฏิเสธเครื่องเล่นที่ดูน่าหวาดเสียวอื่นๆมาโดยตลอด? เรื่องของเรื่องก็คือ แอกเซลอยากจะเล่นเครื่องเล่นอะไรที่มันทำให้รู้สึกตื่นเต้นบ้าง ...สักนิดนึงก็ยังดี เพราะบ้านผีสิงที่ไม่มีผีโผล่มาเลยสักตัวทำให้ไม่มีความสนุกเลยซักกะติ๊ด ยิ่งไอ้เกมปาเป้านั่นยิ่งแล้วใหญ่...........เซ็งโคตรรรรรรร.....!!!!!!

ดังนั้น หลังจากที่ใช้หัวเม่นๆแดงๆคิดประมวลผลอัตราความน่าหวาดเสียวเทียบๆกันแล้ว ในบรรดาเครื่องเล่นที่อยู่ในบัญชีดำ ไม่ยอมเล่นเด็ดๆ ของเพื่อนรักเพื่อนเลิฟสุดสวาทขาดใจดิ้นคนนี้แล้ว..........ไอ้นี่ดูจะเบาสุด................แต่ก็แน่ล่ะ แรกๆร็อคซัสไม่ยอมแน่ๆ เขาจึงต้องใช้ลูกตื๊อเข้าหน่อยหมอนั่นก็ยอมใจอ่อนจนได้....เห็นเป็นอย่างงี้ทุกทีอ่ะ

เมื่อเพื่อนรักทั้งสองคนขึ้นไปนั่งบนเครื่องเล่นพร้อมกับคนอื่นๆเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างก็คาดเข็มขัดพร้อมดึงที่ล็อกป้องกันอันตรายลงมา เมื่อผู้เล่นทุกคนเตรียมตัวกันพร้อม โดยที่ไม่มีสัญญาณเตือนใดๆทั้งสิ้น เครื่องก็เริ่มขยับหมุนไปทางขวาช้าๆก่อน ร็อคซัสเกาะพนักที่นั่งแน่นโดยอัตโนมัติ รู้สึกไม่กล้าขยับตัวจนตัวเกร็งค้างไปหมด ในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอบอุ่นที่กอบกุมมือของเขาไว้ ร็อคซัสหลุบตาลงมองที่มือของตนก็พบว่า สัมผัสอบอุ่นนั้นนก็คือมือของแอกเซลที่กำลังกุมมือของเขาอยู่ ร่างบางเงยหน้าขึ้นหันขวับไปถลึงตาใส่เจ้าของมือด้วยสายตาขุ่นๆบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างเต็มที่ แต่ดูเหมือนว่าแอกเซลที่กำลังมองร็อกซัสอยู่ก่อนแล้วนั้นไม่ได้มีอาการอนาทรต่อสายตาอาฆาตของร่างบางใดๆทั้งสิ้น ดวงตาสีเขียวมรกตของร่างสูงกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาแฝงความนัยบางอย่างที่เด็กหนุ่มเองก็ไม่อาจเข้าใจได้ เป็นสายตาที่เห็นอยู่บ่อยครั้ง......และมันก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดทุกทีที่เห็น เขาทั้งคู่ประสานสายตากันอยู่เนิ่นนานจนแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานที่ใด ทำอะไรอยู่ในขณะนี้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันเด็กหนุ่มถึงได้รู้สึกราวกับเวลามันหยุดนิ่งไป......เครื่องเล่นเริ่มเหวี่ยงตัวหมุนไปทางซ้ายบ้าง แต่จังหวะยังช้าๆเนิบๆเหมือนการอุ่นเครื่องยังไม่เสร็จสมบูรณ์

แอกเซลคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้คนตรงหน้า พลางสอดนิ้วมือทั้ง5ประสานกันกับมือของร็อคซัส บีบมือร่างบางแนบแน่น ราวกับจะปลอบประโลมให้คลายกังวล

"กลัวเหรอ?"

เจอคำพูดนั้นชองแอกเซลเข้าไป ทำเอาจู่ๆเขาก็รู้สึกว่าตัวเองใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

"จะบ้าเหรอ! ใครกลัวกัน!?!" ร็อคซัสสวนกลับทันควันเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงกรี๊ดๆๆของสาวๆที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วก็รีบเบือนหน้าหนีทันที

"ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันจับมืออยู่อย่างนี้นายไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" แอกเซลเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มตามเคย

ชั่ววินาทีนั้น ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู เริ่มตั้งแต่มือที่กอบกุมกันไว้แล่นเข้าครอบคลุมไปทั่วทั้งหัวใจของเด็กหนุ่ม กระตุ้นให้จังหวะการเต้นของหัวใจแรงขึ้นกว่าที่เคยจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้นนอกจากเสียงหัวใจตัวเอง เขายังรู้สึกได้ว่าแอกเซลยังคงจ้องมองเขาอยู่ไม่ยอมละสายตาไปไหนสักที แต่เขาก็ไม่กล้าหันไปมองตอบสายตานั้นเลย.......ทำไม?.....เพราะอะไร?....ไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลยจริงๆ

เครื่องเล่นเริ่มเหวี่ยงตัวแรงและเร็วขึ้นกว่าเดิม เป็นสัญญาณว่าการอุ่นเครื่องสิ้นสุดลงแล้วและต่อจากนี้จะเป็นของจริงที่ผู้เล่นทุกคนต่างรอคอย ร็อกซัสเองก็บีบกระชับมือของแอกเซลแน่นขึ้นเช่นกัน

ไหนว่าไม่กลัวไง ทำไมบีบมือชั้นซะแน่นอย่างนี้ล่ะ? แอกเซลหัวเราะร่า หากแต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเงียบ เพราะเจอความรู้สึกหลายอย่างประดังประเดเข้ามาในคราวเดียวกันทำเอาสมองเบลอไปชั่วครู่ และไม่สามารถโต้เถียงอะไรกลับไปได้ ปล่อยให้แอกเซลยังคงหัวเราะร่าอยู่อย่างนั้นต่อไป

*****************************

"อุ๊ก...."

หลังจากที่สองหนุ่มลงมาจากเครื่องเล่นชวนเวียนหัวเมื่อครู่นี้ได้แล้ว ดูเหมือนคนชวนเล่นจะเป็นฝ่ายมีสภาพย่ำแย่จวนเจียนจะคายของเก่าออกมาอยู่รอมร่อเสียเอง

"เฮ้ย เป็นไรมากเปล่าวะ ถ้าจะอ้อกก็ไปอ้อกไปห้องน้ำนู่น ไหวเปล่า?" ร็อกซัสขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอียงคอสังเกตสีหน้าและอาการของเพื่อนรักชัดๆ...............จะว่าไงดีล่ะ.....รู้สึกสมหน้าหน้าก็ใช่....แต่มันก็น่าสงสารเหมือนกันว่ะ คนปากดีที่ทำเก่งแต่ทีแรก พอเอาเข้าจริงเครื่องเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาหนักขึ้น มันก็ชักหน้าเชียวหน้าเหลือง เห็นแล้วชวนอนาถใจ ในขณะที่คนอีกคนทำท่าว่าจะย่ำแย่แต่ทีแรก ทว่าพอเครื่องเหวี่ยงไปเรื่อยๆก็ชักชิน หนักเข้าๆก็รู้สึกเฉยๆไปเอง

แอกเซลรีบโบกไม้โบกมือปัดไปปัดมาเป็นนัยว่า เขาไม่เป็นไร หากแต่ท่าทางกลับเป็นตรงกันข้าม มืออีกข้างยังปิดปากตัวเองอยู่ พยายามกลั้นสิ่งที่มันกำลังจะออกมาจากช่องท้องสุดฤทธิ์ ร็อกซัสยังคงจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นมากยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่าด้วยเพราะอารมณ์ไหนกัน แต่สีหน้าอย่างนี้ของร่างบางทำเอาแอกเซลใจหล่นวูบไปได้เหมือนกัน......เราไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือเปล่า?..............มันอดคิดมากไมได้จริงๆ ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากเห็นสีหน้าแบบนี้ของร็อกซัสเลย.........ยังไม่ทันที่แอกเซลจะได้ตั้งตัว เขาก็โดนคนตัวเล็กกว่ากึ่งลากกึ่งจูงไปเข้าห้องน้ำชายซะแล้ว ร็อกซัสดันตัวแอกเซลเข้าไปในห้องส้วมห้องหนึ่งทันที ไม่ใช่แค่นั้น ตัวเขายังตามเข้าไปด้วย ห้องส้วมเล็กๆที่แคบอยู่แล้วดูคับไปทันตาเพราะเขาสร้างมาให้คนๆเดียวเข้าไปใช้ แต่นี่กลับอัดเข้าไปถึงสองคนในห้องเดียว แอกเซลมองตามร่างบางด้วยสายตางุนงงสุดขีด สงสัย แต่จะถามก็ถามไม่ได้ ต้องคอยปิดปากเอาไว้อยู่ เดี๋ยวของข้างในมันพุ่งออกมาทำไง หลังจากที่ลงกลอนประตูเรียบร้อย ร่างบางก็หันมามองร่างสูงด้วยสีหน้าแสดงอาการเบื่อหน่ายชัดเจน

"เห็นแล้วมันรำคาญแทน เอาออกมาเหอะ"

โดยที่แอกเซลไม่ทันคาดคิด

พูดจบ พ่อเพื่อนรักตัวเล็กก็ตบหลังแอกเซลดังป้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

พรวดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

** ภาพต่อจากนี้ขออนุญาตเซ็นเซอร์ เนื่องจากหากบรรยายภาพนี้ออกมาเป็นช็อตๆเห็นชัดเจนแจ่มแจ้งแล้ว คุณผู้อ่านเองก็อาจจะอยากคายของเก่าบ้างก็ได้....อาเมน... -_- **

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"ใกล้จะได้เวลากลับไปทำงานต่อเล้ว" ร็อกซัสเอ่ยขึ้นเมื่อเงยหน้าไปมองนาฬิกาบนหอนาฬิกาที่ตั้งตระหง่านอยู่ ณ ใจกลางสวนสนุก

"แต่ก็ยังไม่ถึงซะหน่อย ยังมีเวลาอีกน่า ฉันว่าเราน่าจะถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกหน่อยนะ เมื่อคราวก่อนที่มายังไมทันจะได้ทำอะไรก็โดนไล่กลับไปซะแล้ว 555+"

"--*-- ยังจะมีหน้ามาหัวเราะอีก!!! ก็เพราะใครกันเล่า!!"

"เน่~ ฉันมีกล้องใช้แล้วทิ้งด้วยล่ะ โชคดีที่เมื่อเช้าหยิบมา" ร่างสูงยิ้มร่าควักไอ้เจ้ากล้องที่พูดถึงนั่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต "ไปถ่ายรูปตรงนั้นกันดีกว่า ว้าวๆๆๆ ดูสิๆ บรรยากาศและสถานที่ช่างเหมาะกับพวกเราจริงๆเล้ย♥"

แอกเซลดี๊ด๊าจูงร่างบางตรงไปยังสวนสวยแห่งหนึ่ง ............ซึ่งบรรยากาศมัน...............ถึงกับทำให้ร็อกซัสอ้าปากค้างอย่างอึ